PPWM

Pracownia Projektowania Wnętrz Miejskich działa na Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku, na Wydziale Architektury i Wzornictwa.

Pracownię prowadzi Jacek Dominiczak, architekt, profesor ASP w Gdańsku.

Z Pracownią współpracuje Katarzyna Krakowiak, rzeźbiarka.

Pracownia Projektowania Wnętrz Miejskich jest miejscem spotkania studentów i nauczycieli, artystów i naukowców, badaczy i projektantów, którzy wspólnie pracują nad dialogiczną formułą architektury. Łączy nas przekonanie, że przestrzeń publiczna — przestrzeń konkretnych miejsc i spotkań — jest inspiracją i celem projektowania architektury; jej jakość jest równie istotna dla życia jak jakość przestrzeni prywatnych.

Pracownia Projektowania Wnętrz Miejskich koncentruje swoje prace na zagadnieniach przestrzeni publicznej miast. Wynika to z przekonania, że gwałtownie rozwijające się miasta, te ogromne, przestrzenne systemy miejskich wnętrz, są dzisiaj tyglami, w których tworzy się nastepna wizja kultury przestrzennej świata. Już dzisiaj miasta, mimo, że zajmują tylko 4% powierzchni Unii Europejskiej, są domem dla 72% jej mieszkańców, którzy właśnie w miastach wytwarzają aż 85% dochodów całej UE (dane Ministerstwa Środowiska). Produkty miejskiej kultury są więc już teraz realnym środowiskiem ludzkiego zamieszkiwania. Dialog, dialogiczne myślenie i przemyślane budowanie dobrej relacji między tożsamością i różnicą, to warte studiowania strategie panowania nad jakością miejskiej przestrzeni. Ale też przyjemność czerpana ze sztuki dialogu zdaje się być racjonalną strategią przekroczenia granic Stylu Międzynarodowego, który, poprzez swoją dzisiejszą powszechność, poprzez powszechne tworzenie nie-miejsc (Auge 1992) coraz bardziej pozbawia nas zarówno szybkich odkryć różności świata, jak i powolnych przeżyć lokalnych tożsamości.

Misją Pracowni jest uczenie się uprawiania architektury tak, by tworzone przez nas przestrzenie prywatne i publiczne wzajemnie podnosiły swoje wartości, a konstruowane w ten sposób środowisko kulturowe zdolne było do przetrwania w nawet nieznanej przyszłości.

Celem pracowni jest, by poprzez krytyczną refleksję nad realnością miasta, nad współczesną kulturą, jej sztuką i nauką, zaawansować teorię, metody badawcze i projektowe, oraz indywidualne strategie praktykowania Architektury Dialogicznej.

Architektura Dialogiczna jest radykalną formułą architektury wnętrz: widzi i rozumie całą przestrzeń jako przestrzeń wnętrz. Wnętrzami są więc sale i korytarze budynków, place i ulice miast, polany i aleje parków i ogrodów, doliny i równiny krajobrazu. Ogrom i złożoność tak definiowanej przestrzeni wnętrz powoduje, że jej wizerunek i jakość zależą nie tylko od architektury poszczególnych wnętrz, ale też od architektury wielorakich relacji pomiedzy nimi. Co więcej, w przestrzeni wnętrz zachodzą relacje przekraczające granice dotychczas ustalonych typów wnętrz. “Wnętrza architektoniczne”, “wnętrza urbanistyczne” i “wnętrza krajobrazowe” łączą się i przenikają ze sobą tworząc relacyjną, ciągłą i formalnie trudną przestrzeń. Jednak to właśnie uznanie trudnych form przestrzeni za pierwszorzędne, najbardziej fascynujące i inspirujące dla architektury przestrzeni wnętrz, jest permanentnym stanem umysłu projektanta Architektury Dialogicznej. Wynika to z rozpoznania, że owe trudne formy są głównym nośnikiem lokalnej tożsamości dla określonych miejsc przestrzeni publicznej – specyficznych dzielnic, kultowych ulic, offowych sal i pokoi. Tak więc koncentrując się na specyficznie architektonicznej wiedzy o złożoności formy, Architektura Dialogiczna opisuje i posługuje się architektonicznymi językami lokalnych przestrzeni kulturowych.

Projektowanie dialogiczne jest zbiorem poglądów i strategii projektowych konsekwentnych wobec systemu Architektury Dialogicznej.

Podstawowym poglądem tej metody projektowania jest pochwała różnorodności świata i architektonicznych różnic jego przestrzeni wnętrz. Różnica jest antynomią tożsamości, zaś strefą dialogu pomiędzy nimi jest lokalność: miejsce, określona przestrzeń wnętrz, w której istnieje rozpoznawalny, unikalny, toż-samy porządek, który równocześnie odróżnia to miejsce od reszty świata. Rozpoznanie kodu lokalnej tożsamości dla określonej przestrzeni wnętrz jast więc antynomiczną pochwałą różnorodności i staje się podstawowym źródłem dialogicznej inspiracji projektowej.

Wobec takiego oglądu świata, kluczową strategią dialogicznego projektowania jest budowa indywidualnej relacji architektonicznej z każdym tożsamym miejscem, z każdą tożsamą przestrzenią wnętrz. Ta relacja budowana jest w oparciu o wiedzę opisaną kodem lokalnej tożsamości i precyzyjną konstrukcją dialogu form. Strategie projektowania dialogów architektonicznych, oraz dialogiczna formuła estetyki wnętrz miejskich, są obszarami badań Pracowni.

Tak więc, wśród wielu strategii projektowania dialogicznego, istotę metody stanowią dwie specyficzne umiejętności: umiejętność rozpoznania lokalnej tożsamości architektury, oraz umiejętność projektowania przestrzeni wnętrz poprzez dialogicznie kreatywne interpretacje i transgresje owej tożsamości.

Organizacji pracy pracowni polega na łączeniu i synergii projektów badawczych, dydaktycznych i publicznych.

Program badawczy PPWM

PPWM prowadzi badania artystyczne i naukowe nad zagadnieniami projektowania miejskich przestrzeni publicznych w oparciu o teorię i metodykę Architektury Dialogicznej.

Prace badawcze prowadzone są przez osoby związane z pracownią w ramach grantów badawczych przyznawanych przez uczelnię oraz przez inne instytucje lokalne, narodowe i międzynarodowe.

Program dydaktyczny PPWM

PPWM prowadzi kursy (wykłady, seminaria, studio projektowe) w ramach studiów magisterskich (II stopień) oraz wykłady i seminaria w ramach studiów doktorskich (III stopień).

Program dydaktyczny PPWM zorganizowany jest w sposób, który angażuje studentów w najnowsze prace badawcze Pracowni. A więc studenci nie tylko zapoznają się z wiedzą zgromadzoną już przez Pracownię, ale uczestniczą też w tworzeniu wiedzy nowej. W konsekwencji tej formuły uczestnicy programu poznają nie tylko metodę projektową, ale też techniki zdobywania i przetwarzania specyficznych danych architektonicznych tak, by uzyskać nowe informacje, które pozwalają podejmować kreatywne i uzasadnione decyzje projektowe.

Program publiczny PPWM

PPWM prowadzi prezentacje, seminaria, warsztaty, debaty i wykłady publiczne.