o diaade

diaade to miejsce pracy nad Architekturą Dialogiczną. Teoria i praktyka dialogicznej interpretacji architektury powstaje w wykładach, tekstach i projektach Jacka Dominiczaka od lat 1980. Od tego czasu rozwija się w nieustannym spotkaniu nie tylko z filozofią Emmanuela Levinasa i innych dialogistów, ale też w badawczej i projektowej współpracy z wieloma znakomitymi osobami. Biorą w tej pracy udział również studenci uczelni, na których Dominiczak prowadzi seminaria i studia projektowe.

Zamysł diaade powstał jeszcze w czasie pracy Dominiczaka na Carnegie Mellon University w latach 1991-97, zaś pierwsza zrealizowana formuła strony internetowej pojawiła się w sieci w 2001 roku (i wykorzystywała do tego celu kultowy program Adobe PageMill — pierwszy program automatycznej edycji strony WWW w formacie html. Ten zapis pozostaje bez zmian w ARCHIWUM strony diaade).

Jednak najbardziej aktywna faza działalności diaade to czas powiązany z projektem studiów podyplomowych architektura+dialog założonych przez Jacka Dominiczaka w 2003 roku na Akademii Sxtuk Pięknych w Gdańsku. W tym czasie zarówno studia podyplomowe jak i diaade prowadzone były wspólnie z Moniką Zawadzką, antropolożką kultury i architektką, i we współpracy ze znakomitymi badaczami, krytykami i nauczycielami. Dokładne informacje na ten temat znajdują się we wspomnianym wyżej ARCHIWUM.

Lata 2006-2013 to cisza w diaade, ale też intensywna praca nad ideą architektury dialogicznej.

Powrót aktywnego diaade następuje w 2013 roku. Wraca w nowej formule i z perspektywą wielu nowych informacji.

MAŁY MANIFEST DIAADE

diaade znaczy dia-a-de: dialog-architektura-design. Powstało z przekonania, że dobrą przestrzeń architektoniczną konstruuje synergia trzech wartości: wartości dialogu, wartości specyficznie architektonicznej wiedzy, oraz wartości zaawansowanego projektowania. Ta triada wartości konstruuje diaade – miejsce pracy nad  Architekturą Dialogiczną.

Architektura Dialogiczna interpretuje przestrzeń jako złożoną sieć miejskich (urbanistycznych i architektonicznych) wnętrz, które formowane są przez różnorodne architektoniczne spotkania. Architektura Dialogiczna rozpoznaje każde spotkanie architektoniczne jako unikalną sytuację etyczną, w której każdy budynek i każda urbanistyczna budowla mają prawo nie być pozbawiane swoich jakości i wartości. Tak formułowana etyka architektury nakłada odpowiedzialność na każdy nowo-projektowany budynek i nowo-planowaną budowę urbanistyczną. Zgodnie z myślą Levinasa odpowiedzialność, rozumiana jako odpowiedź-ialność, jako zdolność, umiejętność dania odpowiedzi, zmusza, by spotkanie stało się dialogiem. Inspiruje, by to, co przychodzi jako nowe odpowiedziało temu, co już jest. Ten dialog, stopień jego sukcesu, formuje skalę wartościowania Architektury Dialogicznej.

Specyficznie Architektoniczna Wiedza. W trakcie współpracy profesjonaliści różnych dyscyplin zwykle oczekują od architektów, że ci wezmą na siebie dbałość o przestrzenną organizację projektu i jego estetyczny wyraz. Używając jezyka architektury można powiedzieć, że architekci są ekspertami od jakości przestrzeni konstruowanych dla ludzi, by w nich żyli. Dzisiaj te fizyczne przestrzenie są zwykle budowane jako miejskie (urbanistyczne i architektoniczne) struktury, które organizowane są w trójwymiarowe wolumeny, dzielone są ścianami, wyrażane różnorodnymi powierzchniami. Skoncentrowanie na tych stanowiących trzon architektury zagadnieniach — na fizycznie konstruowanej jakości przestrzeni — czyni architekturę wiedzą specyficzną i, równocześnie, czyni ją wartościowym partnerem w wielo-dyscyplinarnym dialogu i wzajemnej inspiracji jego uczestników.

Zaawansowany Design / Zaawansowane Projektowanie. Zfokusowanie architektury na przestrzeni fizycznej dobrze koresponduje z obecnym interdyscyplinarnym skupieniem na idei sustensywności (albo: zrównoważonego rozwoju). Gdy sustensywność definiowana jest jako gotowość na nieznaną przyszłość, staje się jasne, że tradycyjnie modernistyczne skoncentrowanie na funkcji nie współgra z tą ideą, bo funkcja jest zwykle najbardziej tymczasowym elementem w długim życiu miejskich budowli. Jednak ten pogląd nie powinien popychać architektury w kierunku naiwnego formalizmu. Skoncentrowanie na zaawansowanej formie — na inkluzywnych urbanistycznych i architektonicznych strukturach, na wielo-użytkowych wolumenach, na elastycznych podziałach i trwałych powierzchniach — wszystko to zdaje się być dobrym zakorzenieniem architektury, jeśli myślimy o tym, że jej rolą jest utrzymać swoje trwanie w nieznanej przyszłości. Sustensywna architektura sięga poza tradycyjny dla 20. wieku funkcjonalizm.

© 2007/2013 jacek dominiczak